Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: BIOLOGIA MOLEKULARNA →

Cukrzyca

Cukrzyca to choroba, w której stwierdza się trwały, podwyższony poziom glukozy we krwi. Wyróżniamy 2 główne rodzaje cukrzycy:

Cukrzyca typu I (insulinozależna) – występuje z reguły u osób młodych. Przyczyną zbyt wysokiego stężenia glukozy we krwi jest brak lub znaczny niedobór insuliny – hormonu, który umożliwia wnikanie glukozy z krwi do komórek. Przyczyną tego deficytu jest zazwyczaj zniszczenie komórek β trzustki przez własny układ odpornościowy pacjenta (tzw. cukrzyca autoimmunologiczna).
Cukrzyca typu II (insulinoniezależna) – obserwowana zwykle u osób dorosłych lub otyłych. Tutaj przyczyną są anomalie w wydzielaniu insuliny lub jej słaba interakcja z receptorami na komórkach.

Istnieje jeszcze cukrzyca typu III (zbiorcza nazwa cukrzyc związanych z innymi schorzeniami) oraz cukrzyca typu IV (mogąca wystąpić przejściowo u kobiet ciężarnych).

Na cukrzycę choruje około 5% ludzi. W grupie chorych cukrzyca typu I występuje w 8% przypadków, a typu II – aż w 90% przypadków. Liczba zachorowań na cukrzycę typu drugiego rośnie w ostatnich latach gwałtownie. Można ją nazwać chorobą cywilizacyjną.

Przyczyną niszczenia komórek β trzustki w cukrzycy typu I są pewne predyspozycje genetyczne połączone z czynnikami środowiskowymi (jak np. infekcja wirusem świnki, różyczki lub mononukleozy zakaźnej). W przypadku cukrzycy typu II, oprócz predyspozycji genetycznych, znaczącą rolę grają takie czynniki jak: niezdrowa dieta i brak aktywności fizycznej.

Objawy cukrzycy mają związek z podwyższonym stężeniem glukozy we krwi i niskim – w komórkach. Są to przede wszystkim:
  • zwiększone pragnienie
  • zwiększone wydalanie moczu
  • cukier w moczu (przy stężeniu glukozy we krwi powyżej 180 mg%)
  • ciała ketonowe we krwi i w moczu (komórki nie dostają glukozy, więc intensywnie spalają tłuszcze, czego efektem jest obfitość ciał ketonowych)
  • zwiększony apetyt
  • senność i osłabienie
  • chudnięcie
  • rozdrażnienie
  • nieostre widzenie
Objawy te mają zdecydowanie większe natężenie w przypadku cukrzycy typu I.

Leczenie cukrzycy typu I to przede wszystkim podawanie brakującej insuliny do krwiobiegu. W przyszłości planuje się leczenie tego schorzenia przez przeszczepy wysepek trzustkowych i zastosowanie komórek macierzystych.
W przypadku cukrzycy typu II zadowalającą poprawę daje stosowanie zdrowej diety, ubogiej w glukozę i tłuszcze nasycone, oraz wysiłek fizyczny. Czasami podaje się też doustne leki przeciwcukrzycowe, które hamują uwalnianie glukozy z wątroby lub zwiększają wrażliwość receptorów insuliny.

Cukrzyca nieleczona lub leczona niesystematycznie może prowadzić do powikłań, a nawet śmierci. Takimi powikłaniami są np.: kwasica ketonowa, odwodnienie komórek organizmu, zaćma, uszkodzenie nerek i miażdżyca.

MACIEJ PANCZYKOWSKI

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski